Czy wiesz, do czego dążysz?

Kontynuujemy nasze rozważania w temacie porównywania się. Ktoś bardzo trafnie powiedział: „Gdy próbujemy dążyć do wzoru, którym stają się dla nas dokonania innej osoby, stajemy się drugorzędną wersją kogoś innego, znacznie gorszą od oryginału”.

Pewnie nieraz pojawiła się u ciebie pokusa, by naśladować kogoś, kogo podziwiasz. Chcesz być jak on czy ona? Myślisz: „Gdybym miał takie zdolności…”, „Gdybym miała więcej śmiałości…”, „Gdybym miał więcej pieniędzy…” itp. Czy wiesz, że mówiąc w ten sposób, stawiasz poważny zarzut Bogu? Tym samym stwierdzasz bowiem: „Boże, nie stworzyłeś mnie takim jak on czy ona, nie dałeś mi takich a takich talentów, więc nie mam Ci nic do zaoferowania”.

Może, kiedyś były w tobie wielkie marzenia, chęć osiągnięcia czegoś, zostania kimś? Po drodze jednak wszystko się gdzieś rozmyło i znajdujesz się w miejscu, w którym dochodzisz do wniosku, że nawet nie warto próbować, bo nigdy nie staniesz się jak on czy ona? Czujesz, że o tobie zapomniano, nikt cię nie potrzebuje, nie jesteś wartościowym człowiekiem? Myślisz, że kiedy Bóg rozdawał talenty, to cię pominął w kolejce? Słowo mówi coś zupełnie innego i niech ono obudzi twoją nadzieję i marzenia. Jesteś Bożym dziełem, przeznaczonym do realizowania Jego najlepszego planu dla twojego życia. 

Posłuchaj: „Oczy twoje widziały czyny moje, w księdze twej zapisane były wszystkie dni przyszłe, gdy jeszcze żadnego z nich nie było” (Ps 139,16). Od samego początku Bóg miał pomysł na ciebie – właśnie na ciebie. Twoje miejsce na ziemi, rodzina, pochodzenie, okoliczności, które cię ukształtowały, zwłaszcza te trudne, przygotowały cię do konkretnego zadania. Nie musisz udawać kogoś innego, kim nie jesteś, nie musisz skupiać się na czyichś obdarowaniach, bo ty również masz wyposażenie do efektywnego, owocnego, spełnionego życia. Odkrywasz to? Czy wiesz, do czego Bóg cię powołał? Jaki jest Jego plan dla ciebie?

„Jego bowiem dziełem jesteśmy, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, do których przeznaczył nas Bóg, abyśmy w nich chodzili” (Ef 2,10). 
„Każdego z nas Bóg uzdolnił do jakiegoś określonego zadania” (Rz 12,6). 

Największym Bożym pragnieniem związanym z tobą, jest zobaczyć, jak wypełniasz Jego plan tu na tej ziemi. W Jego sposób, w Jego czasie i w Jego mocy.
Zacznij używać to czym Bóg cię wyposażył, a otworzą się przed tobą drzwi, których istnienia nawet nie podejrzewasz. I nie poddawaj się, jeśli na początku twoje starania nie będą tak dobre jak kogoś innego.

 „Ojcze, dziękuję Ci, że uzdalniasz mnie do stawiania czoła każdemu dniu w mocy Twojej miłości, Twojego przebaczenia i Twojej łaski. Dziękuję, że obdarowałeś mnie swoimi darami, talentami. Pomóż mi je odkryć i używać ich dla Twojej chwały i błogosławieństwa innych. Chcę tak żyć, aby stale mieć Twoje cele przed oczyma i kochać Ciebie i tych, których mi dałeś. W imieniu Jezusa, amen”.