Zgubiłeś Jezusa?

Mam nadzieję, że nigdy nie zdarzyło ci się zgubić dziecka. Nam niestety tak.
Podczas beztroskiego spaceru pięknym nadmorskim bulwarem, zajęci rozmową, podziwianiem widoków, nagle z przerażeniem spostrzegliśmy, że nie ma z nami naszej kilkunastoletniej córki. Natychmiast biegiem zawróciliśmy. W naszych głowach pojawiły się już oczywiście wszelkie czarne scenariusze. Spanikowani, przebijając się przez tłum spacerowiczów, przeoczyliśmy ławeczkę, na której córka postanowiła zaczekać na nas, słusznie zakładając, że będziemy jej szukać tam, gdzie zgubiliśmy. 

Ewangelista Łukasz opisuje nam dość podobne zdarzenie(zob. Łk 2,39-52). Dlaczego właśnie tę historię uznał za istotną? Myślę, że daje nam ona dużo do myślenia.

Józef i Maria wybrali się na święto Paschy do Jerozolimy i zabrali ze sobą 12-letniego Jezusa. W drodze powrotnej, po dniu drogi, spostrzegli się, że nie ma z nimi syna. Łatwo nam potępić takich rodziców, prawda? Prawdopodobnie jednak Maria słusznie założyła, że Jezus jako już 12-letni chłopiec wraca z Józefem w męskiej grupie. Do 12 roku życia synowie pozostawali pod opieką matki (ten wiek uznawano za pełnoletność). Czy Jezus obchodził tam właśnie swoje 12 urodziny? Józef pewnie myślał, że ich syn idzie z Marią w grupie kobiet.

Ile razy zdarzyło ci się przeżyć dzień bez Jezusa? Wydawało ci się, że idziesz w Jego towarzystwie, a On został już gdzieś daleko? Z powodu jakiegoś niewyznanego grzechu utraciliście kontakt? Może nawet minęło już kilka dni? Zajęli cię inni ludzie, zafascynowały inne sprawy, które szybko zajęły twoją uwagę i serce? 

Może musisz wrócić do miejsca, gdzie rozeszły się wasze drogi, gdzie urwał się kontakt i na nowo się z Nim spotkać i ucieszyć Jego obecnością?
Apostoł Paweł pisał: „Jak więc przyjęliście Chrystusa Jezusa, Pana, tak w Nim chodźcie” (Kol 2,6). 

„Panie Jezu, chcę rozpocząć ten dzień z Tobą i iść z Tobą. Oczyść mnie i wypełnij swoim pokojem. Przywróć mi radość z Twojego zbawienia, z Twojej obecności”.