Czy dziecko powinno wypełniać pustkę w naszym życiu?
SERIA: Świadome rodzicielstwo
Część III — Co dzieje się w nas, dorosłych?
Artykuł 10: Czy dziecko powinno wypełniać pustkę w naszym życiu?
Każdy rodzic marzy o bliskiej, kochającej się rodzinie. Chcemy, żeby dzieci były szczęśliwe, chcemy mieć z nimi dobry kontakt, chcemy żeby chętnie spędzały z nami czas i dzieliły się swoimi radościami oraz problemami. To naturalne pragnienia. Warto jednak zadać sobie pytanie, czy czasem nie oczekujemy od dzieci czegoś więcej, niż powinny nam dawać.
Żyjemy w czasach, w których coraz więcej osób doświadcza samotności. Możemy mieć pracę, znajomych, rodzinę, a mimo to odczuwać brak prawdziwej bliskości i zrozumienia. Czasem nosimy w sobie niezaspokojone potrzeby, rozczarowania, poczucie niespełnienia albo zwyczajną tęsknotę za kimś, kto będzie nas słuchał i zawsze znajdzie dla nas czas. W takiej sytuacji łatwo, nawet nieświadomie, zacząć szukać tego wszystkiego w relacji z dzieckiem.
Cieszymy się, kiedy dziecko chce spędzać z nami każdą wolną chwilę, kiedy opowiada nam o wszystkim i traktuje nas jak najlepszego przyjaciela. Chcemy być dla niego najważniejsi, a jego dorastanie i stopniowe usamodzielnianie się mogą budzić w nas przerażenie i smutek. Zdarza się, że odbieramy jego potrzebę prywatności jako oddalanie się od nas, a zainteresowanie własnym światem jako brak wdzięczności czy miłości. Tymczasem dziecko ma prawo dorastać, budować własne relacje, mieć swoje sprawy i z czasem wręcz powinno coraz mniej potrzebować naszej obecności w codziennych sprawach i decyzjach.
Nie możemy oczekiwać, że dziecko będzie lekarstwem na naszą samotność, źródłem poczucia własnej wartości albo kimś, kto nada sens naszemu życiu. To nie jest rola dziecka! Nie powinno czuć się odpowiedzialne za nasze samopoczucie, pocieszać nas w dorosłych problemach ani rezygnować z własnych potrzeb po to, żebyśmy my czuli się potrzebni, zaspokojeni, szczęśliwi. Nawet jeśli nigdy nie wypowiemy takich oczekiwań na głos, dzieci potrafią wyczuwać nasze emocje i próbować się do nich dostosować.
Miłość rodzicielska powinna dawać dziecku przestrzeń do wzrastania, a nie wiązać je z nami poczuciem obowiązku. Naszym zadaniem jest stopniowo przygotowywać je do życia, w którym będzie potrafiło budować relacje poza rodziną, podejmować decyzje i odnajdywać swoje miejsce w świecie. Także wtedy, gdy jego droga będzie prowadziła coraz dalej od rodzinnego domu.
W chrześcijańskim spojrzeniu na rodzinę dziecko jest darem od Boga, ale nie jest własnością rodziców ani odpowiedzią na wszystkie ich życiowe braki. Nie możemy stawiać go w miejscu, które należy do Boga. Psalmista pisze:
Jedynie w Bogu spokój znajduje moja dusza.
Ps 62,2Nie powinniśmy szukać w drugim człowieku najgłębszego pokoju i sensu. Nawet w kimś, kogo kochamy najbardziej.
Dzieci potrzebują rodziców, którzy mają własne życie, pielęgnują swoje relacje, rozwijają własne zainteresowania, troszczą się o małżeństwo i przyjaźnie, a przede wszystkim potrafią szukać oparcia w Bogu. Nie oznacza to, że mamy być niezależni od siebie i nie liczyć na rodzicielską bliskość. Przeciwnie, chodzi o to, by nasze relacje były wolne od ciężaru odpowiedzialności za szczęście drugiego człowieka.
Zastanówmy się więc, czy potrafimy pozwolić dzieciom dorastać bez poczucia, że coś nam przez to odbierają? Czy mamy w swoim życiu przestrzeń na relacje, pasje i sprawy, które nie są związane z rodzicielstwem?
Przyjrzyjmy się temu, czego oczekujemy od naszych dzieci, i zastanówmy się, czy niektóre z tych potrzeb powinniśmy zacząć zaspokajać w relacji z Bogiem, współmałżonkiem, przyjaciółmi lub poprzez własny rozwój? Dajmy dzieciom wolność dorastania, nie czyniąc ich odpowiedzialnymi za naszą pustkę.
Wychowujmy świadomie — nie tylko ze względu na dziś, ale na całe życie.
O autorze
O sobie mówi: „Matka Polka” – żona, matka trzech dorastających synów – wielka zwolenniczka świadomego rodzicielstwa.
Kobieta wielu pasji, zafascynowana naturą, oraz pięknem i mądrością Bożego Stworzenia, odkrywanymi podczas codziennych zajęć.
Mistrzyni „międzyczasu” – hoduje zwierzęta, prowadzi uprawy permakulturowe, piecze chleby na zakwasie, tworzy mydła naturalne, oraz dziesiątki różnych przetworów, zaangażowana w służbę w lokalnej Społeczności Chrześcijańskiej, społecznik z głębokiego przekonania.
Swoje życie i wszystko, w co się angażuje, opiera o Słowo Boże, z każdym rokiem bardziej świadoma tego, że bez Boga nic nie może uczynić (J. 15:5)Pokaż mniej